خودبیمارانگاری یا هیپوکند‌ریاک چه نوع بیماریست؟

خودبیمارانگاری چیست؟

خودبیمارانگاری‌ عبارت‌ است‌ از اختلالی‌ که‌ در آن‌ فرد اعتقاد زیادی دارد که‌ مبتلا به‌ یک‌ بیماری‌ جدی‌ یا مرگبار است‌، علی ‌رغم‌ این‌ که‌ معاینات‌ و بررسی‌های‌ کامل پزشکی‌، هیچ‌ مشکلی‌ را نشان‌ نمی‌دهند. به این ترتیب خود‌بیمارانگار یا هیپوکند‌ریاک (hypochondriac)، در اصطلاح روان‌ شناسی و روان ‌پزشکی به شخصی اطلاق می‌شود که با وجود برخورداری از سلامت بدنی، خود را بیمار می‌‌داند و همواره از دردهای خیالی شکایت می‌‌کند.

سندرم بیمار خیالی

این تصور خودبیمارانگارانه، زمانی بیماری تلقی می‌‌شود که حدود ۶ ‌ماه از آغاز آن بگذرد و با ‌وجود تایید سلامت بدن توسط پزشک، شخص هم‌ چنان بر بیمار بودن خود اصرار ‌‌ورزد و در نهایت، ترس از بیمار بودن، شخص را مدام به کلینیک‌ها و درمانگاه‌‌های مختلف جهت آزمایش و تجویز دارو بکشاند که به آن “سندرم بیمار خیالی” نیز می‌گویند.چنین فردی معمولا در مورد بیماریها، تشخیص‌ و درمان‌ آن ها اطلاعات‌ زیادی‌ کسب‌ میکند، زیرا به‌ پزشکان‌ زیادی‌ مراجعه‌ میکند و تحت‌ بررسی‌های‌ زیادی‌ قرار می‌گیرد.

علایم‌ شایع‌ و درمان :

شکایت‌ مداوم‌ از وجود مشکل و علایمی‌ در هر قسمتی‌ از بدن،‌ از نشانه‌های رایج این بیماری است. مشغولیت‌ ذهنی‌ در رابطه‌ با احتمال‌ ابتلا به‌ بیماری‌ قلبی‌ یا سرطان‌ در این‌ افراد زیاد دیده‌ می‌شود. علایم‌ ممکن‌ است‌ تغییر کنند، اما اعتقاد فرد به‌ این‌ که‌ یک‌ بیماری‌ جدی‌ دارد، پا برجا می‌ماند.

علایم شایعی‌ که‌ در این بیماری، بیشتر از آنها شکایت‌ میشود عبارتند از: بی ‌خوابی‌، مشکلات‌ جنسی‌ و ناراحتی‌ گوارشی‌ مثل‌ نفخ‌، آروغ‌ زدن‌ و دل‌ پیچه‌. علایمی‌ که‌ فرد از آن ها شکایت‌ دارد، ممکن‌ است‌ تغییر کنند و بسیار اختصاصی‌، عمومی‌ یا مبهم‌ باشند. شخص خودبیمارانگار، همیشه دچار یک نوع وسواس فکری و ترس از وجود یک بیماری جدی در خود است.

افراد خودبیمارانگار، همیشه در مورد عملکرد بدن خویش، شک و تردید دارند و مسائل ‌طبیعی مانند ‌ضربان قلب و عرق کردن، و مسائل جزئی و غیرطبیعی مانند آب ‌ریزش بینی، گلودردی ساده و یا جوش‌ها و دمل‌های کوچک را نشانه‌ی یک بیماری بد در خود می‌‌دانند. آنان حتی ممکن است روی یک‌ سری اعمال مبهم و پیچیده تمرکز کنند، مثلا می‌گویند بدن‌مان خسته است، یا دلمان درد می‌کند.

افرادی که دچار این بیماری هستند، از اختلالات روانی دیگری نیز رنج می‌برند. دوسوم این افراد دارای افسردگی حاد، اختلال اضطراب، اختلال وسواس فکری- عملی و اضطراب فراگیر هستند.

یک بیمار‌ ‌هیپوکندریاک‌، ممکن است برای مدتی طولانی دارای علائم ‌هیپوکندریا‌ باشد، ولی بعد از آن، ممکن است برای مدتی این علائم ناپدید شوند. تقریبا حدود یک ‌سوم این افراد به‌ طور فزاینده‌ای بهبود پیدا می‌کنند. افرادی که از موقعیت اجتماعی و اقتصادی بالاتری برخوردارند، استرس و اضطراب‌شان‌ با روشهای روانشناسی، به ‌راحتی قابل درمان است و نیز افرادی که دچار خودبیمارانگاری هستند، اما از سایر اختلالات شخصیت رنج‌ نمی‌برند، ممکن است شانس بالاتری برای بهبود داشته باشند.

مرور بیشتر...

0

دیدگاهی بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شدفیلد های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

9 + 14 =