مجله اکتیو:آموزش مهارت های فردی و اجتماعی

بی حسی عمومی چیست؟

بی حسی عمومی

بی حسی عمومی معمولا از یک بحران روحی شدید شروع می‌شود. می‌تواند بر اثر عوامل بیرونی یا درونی باشد. علایم این مرحله عبارت است از بی‌خوابی یا خوابیدن بیش از حد، بد و بیراه گفتن به زمین و زمان، اعلام انزجار از همه چیز و به خود، مصرف بیش از پیش دخانیات و… حتی در مراحل جدی تر، فرد به سمت خود تخریبی می‌رود.

بی حسی عمومی

می‌توان شاهد شروع اعمال خودآزارانه خفیف نظیر کم خوردن غذا یا بی اعتنایی به سلامت خود بود. یا خودتخریب گری حاد مثل فکر کردن به خودکشی … در این حالت است که همه برایتان ابراز نگرانی می‌کنند و نگرانی اطرافیان بیش از هر چیز دیگری روی مخ‌تان است.

اما بعد از گذراندن چندین بحران مشابه، بدن‌تان شروع می‌کند به واکنش نشان دادن و از خود سمی به نام « بی حسی» تولید میکند. این سم به آرامی بدون اینکه متوجه‌اش باشید به تمام بدن تان نفوذ می‌کند و باعث می‌شود کلیه سلولهای‌تان کم‌کم فلج شده و در برابر جریانات بیرونی بی دفاع شوند و توان ابراز هر گونه واکنش و هیجان از آنها سلب گردد.

در این مرحله از بیماری، هیچ جریانی بر شما تاثیر نمی‌گذارد. هیچ حادثه‌ای تکان‌تان نمی‌دهد. نه از چیزی خیلی خوشحال می‌شوید نه چیزی خیلی غمگین‌تان می‌کند. ظاهرتان هم مثل یک آدم سالم و نرمال است. مثل بچه آدم، کارتان را می‌کنید؛ غذای‌تان را می‌خورید؛ حتی می‌خندید؛ اما به صورت یک ماشین. نه لذت برایتان مفهومی دارد نه درد. همه هم خوشحال و راضی… که خدا را شکر بالاخره رو به راه شدید و دارید زندگی‌تان را می‌کنید.

مثل این می‌ماند که یکی از آمپول‌های فلزی بزرگ دندانپزشکی را تزریق کرده باشند توی روحتان. دیده‌اید که… آدم اولش احساس کرختی می‌کند و بعد سنگینی و بعد احساس می‌کند که یک طرف صورتش آویزان است. حالا همین کار را انگار با مجموعه روح‌تان کرده‌اند… سِر… سنگین…لَخت… دیگر دردی نیست یا اگر هم هست حسش نمی‌کنید.

البته این بیماری و عوارضش تا این مرحله گزارش شده است… آیا کسی از عوارض بعدی آن خبر دارد.

0

دیدگاهی بنویسید

ایمیل شما منتشر نخواهد شدفیلد های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

سه × 2 =